Rocio Montoya to hiszpańska artystka, która tnie fotografie na kawałki i składa je na nowo z liśćmi, kwiatami i malowanym papierem, aż trudno powiedzieć, gdzie kończy się ciało, a zaczyna ogród. Tworzy w pracowni w swoim wiejskim domu pod Madrytem, dzień zaczyna od kawy i porannych stron, a pracuje, dopóki nie zgaśnie światło. Zapytaliśmy ją, skąd biorą się jej obrazy, jak powstają i gdzie najlepiej je powiesić w domu. Odpowiedzi są jej własne.
Kim jest Rocio Montoya?
Jej pierwszą miłością w sztuce była fotografia, a zawdzięcza ją ojcu. „Ojciec dał mi mój pierwszy analogowy aparat, gdy miałam 16 lat, i fotografia była moim pierwszym romansem z twórczością artystyczną”. Był z zawodu malarzem i artystą wizualnym i wciąż to właśnie jego wymienia jako pierwszego: „zaszczepił we mnie miłość do sztuki i potrzebę tworzenia”.
Rysowała i pisała od dziecka, a jako nastolatka zaczęła traktować to poważnie. Od tamtej pory zajmuje się fotografią, kolażem analogowym i cyfrowym, ilustracją i malarstwem – jednego dnia realizuje zlecenia dla wydawnictw i marek, innego pracuje nad własnymi projektami. „Mieszkam na obrzeżach Madrytu, w Hiszpanii. Pracuję w moim wiejskim domu, w pracowni urządzonej do pracy twórczej. To bardzo spokojne miejsce, otoczone ciekawymi bodźcami z natury”.
Jak wygląda jej sztuka?
Jej własny opis to zaledwie trzy słowa: „poetycki surrealizm figuratywny”. W praktyce to sfotografowane ciało – ramię, para dłoni, twarz – przerwane przez coś, co rośnie: liście, płatki, pióra, minerały, krajobraz wyrwany ze starej książki.
„W moich kolażach oprócz własnej fotografii jako podstawy lubię wykorzystywać ilustrowane elementy plastyczne, wycinki i akwarele; nie ograniczam się, wszystko zależy od inspiracji”. Efekt jest raczej spokojny niż krzykliwy. Kolory są stonowane, krawędzie papieru widoczne, a wzrok wciąż wraca do szwu między skórą a rośliną.
Ciało i botanika
Spring landscapeRocio Montoya
The color of fresh rosesRocio Montoya
HypnopompicRocio Montoya
Duermen los volátilesRocio Montoya
Od czego zacząć: Spring landscape i The color of fresh roses pięknie wyglądają razem jako para. Zobacz wszystkie plakaty Rocio Montoya →
Skąd bierze się inspiracja?
„Zawsze miałam niemal obsesyjną skłonność do wykorzystywania elementów natury w moich portretach” – mówi. „Wierzę, że ludzkie ciało jako ikona artystyczna – dla mnie zwłaszcza ciało kobiece – jest niewyczerpanym źródłem piękna: wszechstronnym, tajemniczym i absolutnie cudownym”. Od początku swojej drogi sfotografowała wiele kobiet, „a każda z nich skrywa inną tajemnicę i inny urok. Przypuszczam więc, że największym źródłem inspiracji jest dla mnie synergia ciała i natury”.
Reszta listy to codzienność: „światło, kolory, muzyka, spacery po ogrodzie botanicznym, kobiety w moim życiu, obrazy mojego ojca i w ogóle każda chwila spędzona w kontakcie z naturą”. A pod tym wszystkim kryje się przesłanie. „Dla mnie natura jest źródłem życia, a moje prace to mały hołd, rodzaj komunii – by uświadomić sobie, jak ważne jest jej szanowanie i troska o nią. Przypuszczam, że właśnie to chciałabym inspirować: miłość do tego, co najważniejsze”.
Jej własni bohaterowie to artysta kolażu Ashkan Honarvar, „pierwsza osoba, która wprowadziła kolaż do moich zdjęć”, dzięki któremu zakochała się w tym medium – oraz malarki Georgia O’Keeffe i Hilma af Klint, które nazywa swoją obsesją.
Historia Letargo
Letargo I i II zaczęły się od popołudnia z przyjaciółką. „Stworzyłam te prace z moją przyjaciółką Cristiną. Była tancerką i spędzałyśmy wtedy razem mnóstwo czasu. Przez wiele lat była moją ulubioną muzą. Pewnego dnia weszłyśmy do mojej domowej pracowni i zaczęłyśmy robić zdjęcia. Pozowała i poruszała się naturalnie, choć nie powiedziałam ani słowa, a z tej sesji powstało mnóstwo niesamowitych fotografii, które później zainspirowały mnie do stworzenia tych kolaży”.
Resztę podsunęło jej samo słowo. „Chciałam uchwycić pojęcie letargu – stanu głębokiej senności tuż przed zaśnięciem albo hibernacją – łącząc skórę z roślinnymi fakturami, kwiatami i ilustracjami botanicznymi, które zdają się subtelnie pochłaniać kontury ciała. To tak, jakby natura upominała się o ciało w onirycznym wymiarze i stapiała je z otoczeniem w swego rodzaju somatycznym kamuflażu”.
Jak powstają kolaże?
Ranny ptaszek z rytuałami. „Lubię zacząć dzień od kawy, pisząc poranne strony, potem idę na spacer z psem, jem śniadanie i zabieram się do pracy”. Następnie pracuje, dopóki w pracowni nie zabraknie dziennego światła, przy audiobookach albo muzyce.
A samo tworzenie w niczym nie przypomina onirycznego efektu. „Choć z zewnątrz kolaż analogowy może wydawać się techniką chaotyczną czy przypadkową, w której wszystko wolno, mój proces jest jej zupełnym przeciwieństwem. Moje prace są skrupulatnie wymierzone; robię niezliczone szkice, próby kolorystyczne i kompozycje na sucho, zanim nałożę na papier choćby kroplę kleju”.
„To tak, jakby natura upominała się o ciało w onirycznym wymiarze”.
Co czuć przed jej pracą?
Tu podchodzi do sprawy na luzie. „Każdy jest inny i to w porządku, że w zależności od patrzącego mogą współistnieć różne uczucia. Ale ogólnie byłoby dla mnie cudownie, gdyby odbierano je jak mały energetyczny portal do wymiaru introspekcji”.
Gdzie jej plakaty wyglądają najlepiej?
„Ogólnie lubię minimalistyczne, przestronne wnętrza” – mówi. „Staranny wybór kilku prac działa na mnie bardziej kojąco niż ściana nimi obwieszona”. Wieszaj więc mniej i daj im przestrzeń.
Jej idealne miejsce: „gdzieś z dziennym światłem, w otoczeniu czegoś naturalnego – dużej rośliny, kilku kwiatów albo nawet stosu książek”. Sypialnia, kącik do czytania czy spokojny korytarz zrobią dla tych prac więcej niż zatłoczona ściana w salonie.
Para i jedna praca solo
Nasza wskazówka: Letargo I i Letargo II w dębowych ramach 70×100, obok siebie, z odstępem na szerokość dłoni. Zobacz kolekcję →
Jeśli wieszasz dwie lub trzy prace razem, nasze szablony galerii ściennej podadzą Ci dokładne wymiary, a nasze ramy dębowe i czarne idealnie pasują do plakatów.
Coś, czego możesz nie wiedzieć
„Ludzie mogą nie wiedzieć, że mój proces jest zupełnym przeciwieństwem chaosu. Przypuszczam, że to nieuniknione odbicie mojej osobowości: mam bzika na punkcie porządku i czystości. Stworzenie tego poetyckiego i organicznego chaosu w moich pracach jest możliwe tylko wtedy, gdy mam absolutną kontrolę nad przestrzenią, w której pracuję”.
Teraz znów idzie dalej: „Przeniosłam moje figuratywne kolaże na całkowicie plastyczną płaszczyznę, a teraz badam, jak tworzyć kolaże bez fotografii”.
Kolekcja
Wszystkie plakaty Rocio Montoya, od A4 do 100×140 cm
Drukowane tak, by idealnie pasowały do naszych ram – dębowych, czarnych lub kolorowych.
Kup Rocio MontoyaObserwuj Rocio na Instagramie jako @rocio_montoya i zobacz więcej jej prac na rociomontoya.com.
