Monyuri to artystyczny pseudonim Moniki, mieszkającej w Londynie artystki i dyrektorki artystycznej, której wyraziste, kolorowe portrety łączą drzeworyt, kolaż, ilustrację cyfrową i ślady malowane ręcznie. Jej brazylijsko-japońskie pochodzenie oraz życie między São Paulo, Dubajem a Londynem są obecne w każdej twarzy, którą tworzy. Zapytaliśmy ją, skąd biorą się jej prace, jak powstają i gdzie najlepiej wyglądają w domu. Odpowiedzi należą do niej.
Kim jest Monyuri?
„Zaczęłam tworzyć sztukę, zanim w ogóle sięgam pamięcią” – mówi Monica. „Jako dziecko najbardziej cieszyłam się nie z lalki czy zabawki, ale z pudełka pełnego kolorowych flamastrów. Wciąż pamiętam ekscytację, gdy je otwierałam i wyobrażałam sobie wszystko, co mogę stworzyć”.
Najpierw był rysunek, ale próbowała wszystkiego: origami, papier-mâché, malarstwa, kolażu, a później drzeworytu, akwareli, akryli i grafitu. W końcu została dyrektorką artystyczną. „Reklama stała się moim zawodem, ale sztuka nigdy nie przestała towarzyszyć mi równolegle”.
Ta praktyka podróżowała z nią z São Paulo do Dubaju, a teraz do Londynu – przez różne kariery, kraje i macierzyństwo. Dziś łączy tradycyjne rzemiosło z technikami cyfrowymi – „ten sam instynkt rysowania, tworzenia i opowiadania historii, który zrodził się z tamtego pudełka kolorowych flamastrów”.
Jak wygląda jej sztuka?
Jej własnymi słowami: „Wyrazista, figuratywna i bogata w fakturę. Moje prace łączą graficzną siłę drzeworytu z kolażem, sztuką cyfrową i śladami malowanymi ręcznie. Pociąga mnie niedoskonałość, surowe krawędzie, widoczne faktury i prace, w których wciąż czuć proces ich powstawania”.
Kolor jest motorem wszystkiego, ale z wpisanym w niego napięciem. „Uwielbiam nakładać warstwy koloru, wzoru i faktury, a jednocześnie szukam momentu, w którym mogę wszystko odjąć i pozwolić obrazowi oddychać”.
Jej tematem jest niemal zawsze człowiek, najczęściej kobieta. „Szczególnie interesuje mnie przedstawianie kobiet, tożsamości i pamięci kulturowej. Tradycyjne rzemiosło i technologia, osobiste historie i współczesny portret spotykają się tu ze sobą, a w centrum pracy zawsze jest ludzka obecność”.
Skąd czerpie inspirację?
„Inspirują mnie ludzie, zwłaszcza kobiety, a także historie, kultury i tradycje wizualne, z którymi zetknęłam się w życiu”. Twarze, tradycyjne stroje, wzory, imiona i historie rodzinne – „to, jak tożsamość wyraża się poprzez kolor i osobisty styl”.
Niektóre projekty zaczynają się blisko domu. „Moja seria portretów rdzennych mieszkańców powstała z inspiracji pracą mojego ojca ze społecznościami rdzennymi w Brazylii, a najnowsza kolekcja African Names wyrosła z moich podróży i fascynacji historiami oraz znaczeniami ukrytymi w imionach”.
Portrety inspirowane rdzenną Brazylią
Rooted in Colour to najlepszy wybór, jeśli szukasz jednej pracy, która wypełni ścianę. Zobacz wszystkie plakaty Monyuri →
Nie wskazuje jednego artysty jako źródła, choć „zawsze kochałam kolor i prostotę Matisse’a, Miró, Keitha Haringa i pop-artu”. Większy wpływ wywiera na nią sama kultura wizualna: malowanie ciała rdzennych mieszkańców Brazylii, afrykańskie tkaniny, tradycyjne wzory – i lata spędzone w dzielnicy Vila Madalena w São Paulo, „w otoczeniu street artu i niezależnych artystów”.
Jeśli podobają Ci się jej prace, Matisse i Keith Haring świetnie się z nimi komponują.
Historia obrazu Mmapula
Mmapula powstała jako ilustracja do kampanii Coca-Coli Share a Coke w RPA. Agencja zaprosiła artystów do wybrania lokalnych imion i stworzenia portretów, które oddawałyby coś z ich znaczenia. „Od razu przyciągnęły mnie imiona z najpiękniejszymi historiami i wyobrażanie sobie kobiet, które mogłyby je nosić”.
Mmapula oznacza „matkę deszczu”, dlatego macierzyństwo stało się motywem przewodnim. Na pierwszym szkicu kobieta niosła butelkę na plecach – tak, jak widziała kobiety noszące swoje dzieci: „blisko siebie, w pięknie wzorzystej chuście, z wolnymi rękami, by udźwignąć wszystko inne, czego wymagało od nich życie”.
W miarę jak plakat nabierał kształtu, butelka przeniosła się w jej ramiona, by stać się bohaterką kompozycji. Wokół niej Monica zbudowała świat Mmapuli z wyrazistych kolorów, wzorów i zdobień twarzy, czerpiąc z południowoafrykańskich tkanin i tradycji wizualnych.
„Choć zaczęło się od komercyjnego zlecenia, Mmapula stała się czymś znacznie bardziej osobistym i ostatecznie zainspirowała szerszą kolekcję, która celebruje afrykańskie imiona, kobiety i historie, jakie w sobie niosą”.
Imiona, kobiety i historie, które niosą
Do pary: Nomsa i Matome, dwa portrety z butelkami, obok siebie. Zobacz kolekcję →
Jak powstają plakaty?
„Łączę w swojej praktyce techniki tradycyjne i cyfrowe. Pracuję z ilustracją cyfrową, kolażem, akrylem, akwarelą, grafitem i drzeworytem, często łącząc w jednej pracy elementy różnych procesów”. Nawet na ekranie chroni to, co ręcznie robione: „widoczne ślady, nierówne krawędzie, warstwowe faktury i drobne niedoskonałości”.
Trudno mówić o stałej rutynie w pracowni. „Pracuję jako dyrektorka artystyczna i jestem mamą dwójki dzieci, więc moja sztuka często powstaje w przerwach między wszystkim innym”. Pomysły rodzą się ze zdjęć, notatek, szkiców albo z czegoś, co zauważy podczas spaceru po Londynie, a rozwija je w domu wieczorami i w weekendy. „Praca zawsze toczy się w tle. Nieustannie zbieram, obserwuję i wyobrażam sobie kolejną pracę”.
„Kolor może najpierw przyciągnąć Twoją uwagę, ale mam nadzieję, że to człowiek zostanie z Tobą na dłużej”.
Co powinno się czuć, stojąc przed jej pracą?
„Chcę, żeby ludzie czuli radość, energię i ludzką bliskość. Przyciągają mnie osoby o silnym poczuciu tożsamości, indywidualności i obecności, zwłaszcza te, które nie zawsze są reprezentowane czy doceniane w powszechnym obrazowaniu”.
„Chcę, by moje portrety sprawiały, że inność staje się widoczna, piękna i silna. Ktoś wyjątkowy, pełen osobowości, obok kogo nie da się przejść obojętnie”.
Gdzie jej plakaty wyglądają najlepiej?
„Moje prace wnoszą do wnętrza kolor, ciepło i osobowość. Mogą stać się mocnym punktem centralnym w prostym, neutralnym pokoju, ale równie naturalnie odnajdują się w bardziej kolorowych i eklektycznych domach”.
Uwielbia oglądać je w salonach, kreatywnych przestrzeniach do pracy i przedpokojach, „gdzie mogą stać się częścią codzienności”. Jej rada dotycząca oprawy jest prosta: „Prosta czarna rama lub rama z naturalnego drewna pozwala wyeksponować kolory i faktury”. Sprawdzają się też w grupach: „Pięknie wyglądają również wtedy, gdy różne portrety zawisną razem jako mała kolekcja”.
Spróbuj więc powiesić dwie lub trzy twarze w rzędzie nad sofą lub komodą – nasze szablony galerii ściennych podają dokładne wymiary, a nasze ramy dębowe i czarne są dopasowane do plakatów.
Coś, czego być może nie wiesz
„Jestem mamą dwóch wspaniałych chłopców – jeden ma zespół Downa, a drugi urodził się ze złożoną wadą serca. Sprawili, że inkluzywność stała się dla mnie czymś głęboko osobistym, i zmienili sposób, w jaki postrzegam siłę, piękno i indywidualność. Być może właśnie dlatego pociąga mnie przedstawianie ludzi wyjątkowych, pełnych osobowości i nie zawsze obecnych w powszechnym obrazowaniu”.
Obecnie jest na samym początku pracy nad nową, głęboko osobistą kolekcją o wierze i wdzięczności, która powstaje po tym, jak jej młodszy syn przeszedł trzy poważne operacje serca. „Chcę, żeby te prace były radosne, wyraziste, kolorowe i współczesne. Chcę tworzyć sztukę o wierze, którą sama naprawdę chciałabym powiesić na własnej ścianie”. Zastanawia się też, jak różnorodność Londynu mogłaby znaleźć odzwierciedlenie w jej pracach – i ma nadzieję, że kiedyś przeniesie swój wizualny świat poza plakaty, na tkaniny i ubrania.
Kolekcja
Wszystkie plakaty Monyuri, od A4 do 100×140 cm
Drukowane tak, by idealnie pasowały do naszych ram – dębowych, czarnych lub kolorowych.
Kup MonyuriObserwuj Monyuri na @bymonyuri i na jej stronie monyuri.com.
